Informacja za 2025r.

[1]  -  patrz  pkt 1.  ppkt 1.2. ,

[2] - dot. spraw, które wpłynęły do SKO w roku objętym informacją, a do których zastosowanie mają przepisy Ppsa tj. m.in. skargi, skargi kasacyjne, zażalenia i inne, wykonywane w trybie tej ustawy – patrz m.in. przyp.11;

[3] - decyzje (postanowienia) kończące postępowanie odwoławcze (zażaleniowe) prowadzone przed SKO jako organem II instancji (w tym art. 134 Kpa) oraz inne wydane w tym postępowaniu np. zawieszenie postępowania – art. 97 § 1 i 98 Kpa lub art. 201 § 1 i art. 204 § 1 Op ;

[4] - decyzje (postanowienia) kończące postępowanie prowadzone po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydane przez SKO w trybie art. 127 § 3 Kpa oraz decyzje (postanowienia) kończące postępowanie odwoławcze (zażaleniowe) prowadzone przed SKO jako organem II instancji w trybie art. 221 Op ;

[5] - decyzje (postanowienia) wydane przez SKO jako organ I instancji np. w postępowaniu dot. stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 Kpa oraz art. 247 § 3 Op) lub wznowienia postępowania (art. 145 § 1 Kpa oraz art. 240 § 1 Op), postanowienia wydane w trybie art. 65 § 1, art. 66 § 1 i 3 Kpa, art. 169 § 4 Op  oraz inne wydane w tych postępowaniach np. zawieszenie postępowania – art. 97 § 1 i 98 Kpa lub art. 201 § 1 i art. 204 § 1 Op ;

[6]  - np. postanowienia dot. sporów kompetencyjnych (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa), wyznaczenia organu wskutek wyłączenia (art.25-27 Kpa oraz art.130 i 132 Op), dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu (art.31§ 2 Kpa), odmowy przywrócenia terminu (art. 59 § 1 i 2 Kpa), odmowy udostępnienia akt ( art. 74 § 2 Kpa oraz art. 179 § 2 Op), wniosku o wyjaśnienie, uzupełnienie oraz sprostowanie (art.113 Kpa oraz art.213 i 215 Op), wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (art.224 § 3 pkt 2 Op), opłat i kosztów postępowania (dział IX Kpa);

[7]  -  dot. również postanowień zgodnie z art. 144 Kpa oraz art. 239 Op

[8]  -  dot. również postanowień zgodnie z art. 126 Kpa oraz art. 219 Op

[9] -  dot. spraw, które nie zostały załatwione przez SKO w roku objętym informacją ;

[10]  - liczba skarg skierowanych do sądu w stosunku do ogólnej liczby podjętych przez kolegium w roku objętym informacją rozstrzygnięć podlegających zaskarżeniu;

[11]  - obejmuje inne sprawy prowadzone przez Kolegium w trybie przepisów Ppsa np. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3), wniosek o sprostowanie omyłki pisarskiej (art. 156), wniosek o uzupełnienie wyroku (art. 157), wystąpienie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4), wniosek o zawieszenie postępowania przed sądem i o podjęcie zawieszonego postępowania (art. 123-131) czy wznowienie postępowania (art. 270) itd. ;

INFORMACJE DODATKOWE I WNIOSKI

1. Wybrane problemy z orzecznictwa Kolegium.

Podatki i opłaty lokalne

W sprawach podatkowych w roku 2025 odnotowano w orzecznictwie przede wszystkim problemy natury proceduralnej, choć występowały także problemy z interpretacją przepisów materialnego prawa podatkowego.

            Liczną grupę uchylanych decyzji stanowiły sprawy udzielania ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych (w szczególności umarzania zaległości podatkowych). Chodzi głównie o sposób rozumienia niedookreślonych pojęć zawartych w art. 67a Ordynacji podatkowej „ważny interes podatnika” oraz „interes publiczny”. Daje się zauważyć praktyka niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności świadczących (zdaniem organów I instancji) o braku istnienia wymienionych wyżej przesłanek. Pod tym względem wiele decyzji podatkowych cechowały poważne braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W omawianych sprawach organy podatkowe I instancji bardzo często w sposób niewystarczający określały sytuację majątkową podatnika, która, ich zdaniem, pozwala na wywiązanie się z zobowiązań bez konieczności zastosowania instytucji umorzenia. Zdarzało się także, że organy podatkowe w ogóle nie odnosiły się do kwoty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Można także zaobserwować trudności przy stosowaniu ulg w stosunku do przedsiębiorców w oparciu o art. 67b Ordynacji podatkowej.

            Zarówno w sprawach stosowania ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych, jak i sprawach wymiaru zobowiązań (gdy stan faktyczny uległ zmianie w porównaniu do roku poprzedniego) zdarzało się, że organy podatkowe nie stosowały dyspozycji w art. 165 i 200 Ordynacji podatkowej. Postępowania podatkowe wszczynane były z urzędu, lecz z pominięciem wydania stosownego postanowienia, a podatnicy nie byli zawiadamiani o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

            Jeśli chodzi o wymiar zobowiązań obciążających przedmioty opodatkowania stanowiące współwłasność kilku osób, powodem uchylania decyzji organów I instancji bywało pomijanie niektórych współwłaścicieli (podatników) i kierowanie decyzji tylko do niektórych z nich. W braku informacji nt. śmierci podatnika organom podatkowym zdarzało się też kierować decyzje podatkowe do osób zmarłych.

            Należy zwrócić również uwagę na błędne zastosowanie instytucji nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznej głównie poprzez zmianę decyzji ostatecznej i wznowienie postępowania podatkowego. Pojawiały się przypadki, iż w razie zmiany okoliczności faktycznych mających miejsce po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, organ podatkowy wznawiał postępowanie zamiast zastosować tryb uregulowany w art. 254 Ordynacji podatkowej.

            Na uwagę zasługują także zagadnienia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Najczęstsze spory interpretacyjne dotyczyły opodatkowania gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy, a także pojęcia budowli, które rozpatrywane być musi z uwzględnieniem regulacji Prawa budowlanego.

W tych sprawach w części, decyzje samorządowych organów podatkowych pierwszej instancji nie były prawidłowe z uwagi na budzące wątpliwości interpretacyjne ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz zmianę wcześniejszej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Egzekucja administracyjna

W roku 2025 wśród spraw z zakresu egzekucji administracyjnej odnotowano wpływ spraw związanych z zażaleniami od postanowień w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, zażaleniami na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Większość spraw zakończyła się utrzymaniem w mocy orzeczeń organów I instancji. Jedno zażalenie pozostawiono bez rozpatrzenia.

Dotacje

W roku 2025 odnotowano wpływ spraw z zakresu dotacji oświatowych oraz dotacji przyznanych na podstawie umowy. Większość spraw zakończyła się uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem spraw do ponownego rozpatrzenia. W jednej sprawie umorzono wznowione postępowanie.

Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

W roku 2025 zaobserwowano intensywny i znaczący wzrost liczby postępowań prowadzonych na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 977 ze zm.) w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla terenów, dla których brak jest obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Powyższe było następstwem zwiększonego zainteresowania w uzyskaniu warunków zabudowy przed wejściem w życie planów ogólnych w związku z nowelizacją z dnia 7 lipca 2023r. (Dz. U. z 2023r., poz. 1688), a także zmianą w kwestii terminalności decyzji o warunkach zabudowy. Mianowicie, na mocy w/w noweli z dnia 7 lipca 2023r., zmieniającej ustawę o warunkach zabudowy z dniem 1 stycznia 2026r., wprowadzony został przepis art. 64c w/w ustawy, który stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy wygasa po upływie 5 lat od dnia, w którym stała się prawomocna. Przy czym należy podkreślić, zgodnie z art. 62 noweli do decyzji o warunkach zabudowy, które stały się prawomocne przed dniem 1 stycznia 2026r., lub które zostały wydane w sprawach wszczętych przed dniem 16 października 2025r., przepisu art. 64c ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.

W odniesieniu natomiast do odwołań od decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w roku 2025 zaobserwowano zmniejszony wpływ. Niezależnie od powyższego sprawy te pozostają nadal mocno konfliktogenne. Odnosi się to w szczególności do ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowych, mimo wyłączenia ich przez Ustawodawcę z zakresu podlegać kwalifikacji jako mogące zawsze znacząco lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na mocy noweli - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022r., poz. 1071)- na mocy której uchylone zostały § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r., poz. 1839 ze zm.).

Pomoc społeczna, świadczenia rodzinne, oświata ( stypendia, pomoc materialna ) dodatki mieszkaniowe, sprawy socjalne.

W dniu 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429) powodując ograniczony napływ spraw do Kolegium w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium orzeka obecnie w przeważającej mierze jedynie w sprawach kontynuacji prawa do świadczeń pielęgnacyjnych przyznanych przed zmianą przepisów.

W aktualnym stanie prawnym zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003r. (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 323) świadczenie pielęgnacyjne przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom,

3) opiekunowi faktycznemu dziecka,

4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego

- jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Kolegium zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) orzeka w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

Osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.

Osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności.

Prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w ust. 1-3 przysługuje również po upływie okresu zasiłkowego w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 43, na który prawo zostało przyznane, jeżeli wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na nowy okres zasiłkowy zostanie złożony w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym zakończył się dotychczasowy okres zasiłkowy.

Organy pierwszej instancji w dalszym ciągu kierują się wyłącznie treścią art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Kolegium stanowiska tego nie podziela i stwierdza, że podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być kwestia chwili powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki gdyż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, w przypadku wniosku opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych oceny przesłanek uprawniających do świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium wieku powstania niepełnosprawności.

W 2025 r. pojawiły się również sprawy, gdzie stroną postępowania są dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne na poszczególne dzieci, które przebywają w ich placówkach.

Grupę podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w trybie przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 2004 r. stanowią dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorzy regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz dyrektorzy interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych. Oznacza to, że zakresem podmiotowym świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca objął również wszystkie formy instytucjonalnej pieczy zastępczej. Podkreślenia wymaga, że zadaniem placówki opiekuńczo-wychowawczej jest zapewnienie dziecku całodobowej opieki i wychowania oraz zaspokajanie jego niezbędnych potrzeb, w szczególności emocjonalnych, rozwojowych, zdrowotnych, bytowych, społecznych i religijnych. Nadto placówka ta realizuje przygotowany we współpracy z asystentem rodziny plan pomocy dziecku, a także umożliwia kontakt dziecka z rodzicami i innymi osobami bliskimi, chyba że sąd postanowi inaczej, oraz podejmuje działania w celu powrotu dziecka do rodziny. Placówka opiekuńczo-wychowawcza zapewnia dziecku dostęp do kształcenia dostosowanego do jego wieku i możliwości rozwojowych, obejmuje dziecko działaniami terapeutycznymi i zapewnia korzystanie z przysługujących mu świadczeń zdrowotnych. Placówka opiekuńczo-wychowawcza może być prowadzona jako placówka opiekuńczo-wychowawcza typu socjalizacyjnego, typu interwencyjnego, typu specjalistyczno-terapeutycznego lub typu rodzinnego. Kieruje nią dyrektor, który odpowiada za bieżącą działalność placówki opiekuńczo-wychowawczej, reprezentuje ją na zewnątrz, a także kieruje całością spraw administracyjno-gospodarczych i finansowych placówki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przy czym w zakresie jego obowiązków nie znajduje się opieka nad znajdującym się w placówce dzieckiem. Ustawodawca – kierując środki finansowe powiązane ze świadczeniem pielęgnacyjnym – przyjął zatem fikcję, że dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej sprawuje opiekę nad znajdującymi się w placówce osobami w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującymi się orzeczeniem o niepełnosprawności.

Wskazać należy, że dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorzy regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz dyrektorzy interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych, o których mowa art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., zostali przez Ustawodawcę pominięci w art. 17 ust. 3e u.ś.r. Jak wyżej wskazano,  przepis ten przewiduje, że osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, rodzinie zastępczej i osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, sprawującym opiekę nad więcej niż jedną osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w ust. 3, podwyższa się o 100% na drugą i każdą kolejną osobę, nad którą sprawowana jest opieka.

W ocenie Kolegium, opisany wyżej zabieg Ustawodawcy oznacza, że w wypadku dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorzy regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz dyrektorzy interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych organy administracji winny wydać na każde dziecko odrębne decyzje, nie zaś jedną decyzję ze świadczeniem w podwyższonej wysokości. Jest to uzasadnione m.in. tym, że nie da się przewidzieć, przez jaki konkretnie okres każde z dzieci na które przysługuje świadczenie pielęgnacyjne będzie przebywać w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W każdym przypadku będzie to okoliczność indywidualna, przyszła i niepewna, zależna od wielu czynników. Stąd każdorazowa zmiana miejsca pobytu dziecka i związane z tym „zaprzestanie sprawowania opieki przez dyrektora” wymagałaby uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. W przypadku decyzji przyznających świadczenie pielęgnacyjne na większą pensjonariuszy placówki opiekuńczo-wychowawczej, których liczba jest z założenia znacznie większa niż np. w przypadku rodzin zastępczych, mogłoby na tym tle dojść do problemów orzeczniczych związanych z ustaleniem zakresu obowiązywania wydanej decyzji i wysokością należnych świadczeń. Skoro więc Ustawodawca zróżnicował w tym wypadku sytuację dyrektorów od pozostałych świadczeniobiorców, wydaje się uzasadnionym, by w stosunku do każdego z dzieci przebywających w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, organy wydawały decyzje indywidualne.

W przypadku dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych zastosowano fikcję prawną sprawowania opieki. Stąd w ocenie Kolegium, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na jedno z dzieci przebywających w placówce, nie stoi na przeszkodzie równoczesnemu przyznaniu analogicznych świadczeń na innych jej pensjonariuszy.

W dalszym ciągu aktualne są trudności wynikające z przygotowaniem akt administracyjnych przekazywanych do Kolegium. Nie spełniają one wymagań co do sposobu dokumentowania i gromadzenia materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Brak jest należytego uporządkowania, ponumerowania i trwałego połączenia akt. Często zdarza się, że organy przekazują niezwiązane ze sobą fizycznie luźne kartki, bez żadnego spisu. Rodzi to niebezpieczeństwo zagubienia dokumentów, ale również wydania decyzji bez uwzględnienia dokumentów, których organ nie przekazał wraz z odwołaniem. Kolegium stwierdza również, że w wielu sprawach materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji jest niepełny, a  postępowanie wyjaśniające prowadzone jest w sposób niedbały i powierzchowny.

Gospodarka nieruchomościami.

W dalszym ciągu, podobnie jak w latach poprzednich najliczniejszą grupę spraw rozstrzyganych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w trybie ustawy z dnia
21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. 2024 poz. 1145) stanowiły odwołania od decyzji ustalających opłaty adiacenckie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z ich podziałem oraz w związku z wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, w tym z urządzeniem drogi. Niewiele mniejsza liczba rozstrzygnięć dotyczyła opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynikających z uchwalenia/zmiany planu miejscowego i zbycia nieruchomości. W orzecznictwie organów pierwszej instancji podstawowym uchybieniem w wyżej wskazanym zakresie jest jedynie pobieżna ocena operatu szacunkowego w uzasadnieniu wydanej decyzji. W dalszym ciągu do rzadkości należy również przekazanie zastrzeżeń strony rzeczoznawcy majątkowemu celem ustosunkowania się do zarzutów.

Liczną grupę spraw stanowiły również odwołania od decyzji zatwierdzających podziały nieruchomości, w tym dokonanych z urzędu, a także zażalenia na postanowienia opiniujące wstępne projekty podziału nieruchomości.

Prawo o ruchu drogowym, drogi publiczne, transport drogowy.

W przedmiotowym zakresie najistotniejszy udział zajmują sprawy dotyczące kar za niedokonanie zgłoszenia zbycia pojazdu jak i złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w wymaganych terminach. Trudności orzecznicze w ww. sprawach wynikały zwłaszcza ze zmieniających się przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, które zmieniły przesłanki odpowiedzialności za tak dokonane delikty. Szczególnie istotna w tym zakresie jest niejednolita wykładnia przepisów intertemporalnych, co prowadziło do rozbieżności orzekania wobec spraw wszczętych i niezakończonych przez wejściem w życie przepisów zmieniających. W związku z doprecyzowaniem przesłanek i sposobów ustalania kar za ww. delikty trudności orzecznicze w tym zakresie uległy istotnemu ograniczeniu.

            Dużym stopniem trudności charakteryzują się sprawy dot. kierowców, którzy w związku z zatrzymaniem uprawnień do prowadzenia pojazdów uzyskanych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, przy jednoczesnym posiadaniu uprawnień wydanych na terenie kraju, wystąpili z wnioskiem o wydanie im krajowego prawa jazdy.

            Na stałym poziomie trudności utrzymują się sprawy z zakresu rejestracji pojazdów. Szczególnie skomplikowane w ww. zakresie są sprawy dot. wcześniejszych rejestracji w państwach innych niż Rzeczpospolita Polska (szczególnie Republika Federalna Niemiec) i wystąpienia z wnioskiem o rejestrację pojazdu na terenie kraju. Trudność powyższa wynika z oceny prawidłowości i kompletności dokumentacji z państwa pierwszej rejestracji. Ta często jest niekompletna, co skutkuje utrzymywaniem w mocy decyzji odmawiających dokonania rejestracji. 

2. Działalność poza orzecznicza Kolegium – opiniowanie aktów prawnych, zgromadzenia krajowe i regionalne SKO, szkolenia, wydawnictwa, współpraca z innymi organami państwa i instytucjami.

1. Poważnych zaległości w rozpatrywaniu spraw nie było.
2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w roku 2025 nie składało skarg kasacyjnych na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
3. W roku 2025 w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Słupsku przeprowadzono kontrolę przez jednostkę nadrzędną – Zakład Usług Społecznych. Po przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości i nie wydano zaleceń pokontrolnych.
4.  W okresie sprawozdawczym Prezes Kolegium nie wydało postanowień sygnalizacyjnych.